Olesno jest położone nad rzeką Stobrawą. Na zabytki miasta składają się: Kościół św. Michała, zbudowany w 1374 r. z fundacji księcia Władysława Opolskiego. Murowany, wielokrotnie przebudowywany. Obecnie z cechami gotyckimi i barokowymi. Portal gotycki z XIV/XV wieku, ołtarz wczesnobarokowy, w prezbiterium dekoracja stiukowa z 1657 r. Otoczony murem z arkadką i bramą.
Ciekawym kościołem jest także Kościół Parafialny Bożego Ciała, obecny, zbudowany w 1913 roku, murowany, wzniesiony na miejscu poprzedniego drewnianego z XVII i XVIII wieku, który został przeniesiony do Gronowic. (Niestety ostatnio spłonął).
Kościół Odpustowy św. Anny - to najciekawszy i zarazem najładniejszy obiekt sakralnych zabytków budownictwa drewnianego. Zbudowany w 1518 roku. Do głównej nawy dobudowano w latach 1668-1670 pięć kaplic usytuowanych na rzucie gwiazdy. Konstrukcja zrębowa na podmurowaniu. W ołtarzu głównym, stare, XVI-wieczne rzeźby. W nawie głównej, na belce tęczowej, rzeźbiona figura z XVII wieku. Wiele innych elementów starego wyposażenia liturgicznego, późno gotyckiego i późnorenesansowego. (Ołtarz został skradziony. Do dnia dzisiejszego odzyskano tylko kilka figur. To co możemy oglądać, to replika.)
Ratusz z 1820 roku, w miejscu starszego z XVII wieku. Usytuowany w jednym z narożników czworobocznego rynku, z czasów lokacji. W 1945 roku spalony, ponownie odbudowany.
Kolejnymi zabytkami miasta są: Mury obronne, rozebrane w XVII, pozostałości przy ul. Lompy, Kościół ewangelicki z połowy XIX w., Kamienica barokowa przy ul. Jaronia 7, dwutraktowa, z sienią przelotową, nie ma osi. Elewacja frontowa trójosiowa, szczyt ujęty spływami, zwieńczony półkoliście, pozostałości zespołu dworskiego z XIX w. (Olesno - Świercze), oficyna, czworak, spichlerz, wozownia (obecnie mieszkania i magazyny), pozostałości parku.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Miasto Zdzieszowice położone jest w środkowo-wschodniej części województwa opolskiego w powiecie krapkowickim. Miasto leży w rolniczo-przemysłowej okolicy i jest ośrodkiem administracyjnym, kulturalnym i gospodarczym dla okolicznych miejscowości.
Dokładnie nie wiadomo kiedy powstało miasto, jednak przypuszcza się że wywodzi się ono ze starożytnej osady o nazwie Solowina (stara część miasta przylegająca do Odry). Osada ta związana była z przeładunkiem soli oraz innych towarów dostarczanych lądem z Górnego Śląska na tratwy płynące Odrą. Pierwsza pisana wzmianka o Zdzieszowicach pochodzi z 1405 roku. Mowa w tym zapisie jest o osadzie Zduiechowicz. W 1484 roku nazwa ta uległa zmianie na Zdziechowicz. Gród przechodził w swej historii z rąk do rąk i na przestrzeni wieków był własnością wielu rodów. Od 1615 roku wieś była własnością Redernów, potem Promnitzów, a od połowy XVII wieku gród był we władaniu Collonów, którzy byli właścicielami m. in. Zawadzkiego, Kolonowskiego i Ozimka. W późniejszym okresie Zdzieszowice były własnością Nostizów i Jockishów. W 1864 roku wieś liczyła niespełna 900 mieszkańców. Od 1845 roku Zdzieszowice uzyskały połączenie kolejowe z Kędzierzynem-Koźle i Opolem. W 1881 osada Dieschowitz była wsią z folwarkiem, gorzelnią i piecem wapiennym. Podjęte w II poł. XIX wieku próby uprzemysłowienia wsi (wapiennik, cegielnia, gorzelnia, cukrownia) zakończyły się niepowodzeniem. W latach 1910-1933 ludność wzrosła z 1567 do 2130 osób. Zwiększenie liczby mieszkańców spowodowało w 1920 roku budowę kościoła św. Antoniego który został dobudowany do domu proboszcza Hawlitschki z Leśnicy. W 1936 roku dzięki ks. Fryderykowi Czernikowi rozpoczęto budowę nowego kościoła gdyż stary nie mógł już pomieścić wiernych. Ową budowę zakończono dosyć szybko bo już w 1937 roku. Do II wojny światowej Zdzieszowice były dwujęzyczne. Msze w kościołach odprawiane były w dwóch językach. Po okresie Polski PRLowskiej, od 1991 r. ponownie wprowadzone zostały msze w języku niemieckim. Znacznym czynnikiem miastotwórczym była decyzja o budowie zakładów koksowniczych podjęta w 1930 roku. Wielki przemysł rozwinął się tu dopiero w okresie międzywojennym. W 1929 i 1930 r. przystąpiono do przygotowania terenu pod budowę “Koksowni”. Teren ten był dawniej zalesiony i należał do Grafa Schaffgotscha.Dla robotników wybudowano kolonię robotniczą a dla urzędników nowe domy. Powstały nowe instytucje, szkoła, przedszkole. Dla robotników powstały domy (aktualnie Os. Kaczornownia oraz ul. Parkowa i Ogrodowa). Dla dzieci wybudowano szkołę (Szkoła Podstawowa nr 2), w 1938 r. zbudowano przez siostry zakonne przedszkole (Przedszkole nr 1).W latach 1931-1932 ukończono budowę Zakładów Koksowniczych. Pierwsza bateria typu “Stil” została oddana do użytku w 1932 roku. W latach 1939-1945 wytwarzano tu koks, benzynę syntetyczną, oleje lekkie i ciężkie oraz gaz parafinowy. W wyniku działań wojennych zakłady uległy znacznemu zniszczeniu. Rosnące zapotrzebowanie na paliwa wpłynęło na decyzję o podjęciu odbudowy i rozbudowy Zakładów Koksowniczych. W 1951 r. dokonano rozruchu pierwszej baterii. Produkcja zakładów nastawiona była w większości na koks wielkopiecowy. Rozwój gospodarczy i przemysłowy doprowadził do rozbudowy zakładów oraz wpłynął w znacznym stopniu na strukturę gospodarczą i zatrudnienie, ale także na zagrożenie ekologiczne. Ziemia zdzieszowicka ma w znacznym stopniu skażone środowisko, przyczynił się do tego dynamiczny rozwój przemysłu i proces urbanizacyjny. Jest to problem kluczowy coraz bardziej odczuwalny przez społeczeństwo. Dążenie władz Miasta i Gminy zmierzają do zmniejszenia degradacji środowiska (kompleksowa gazyfikacja i rozbudowa wodociągu). Od 1956 r. Zdzieszowice posiadały status osiedla, a w 1962 roku nastąpił olbrzymi awans Zdzieszowic- miasto otrzymało prawa miejskie. Cały czas miasto należy do województwa opolskiego.
Pierwotna nazwa miasta brzmiała Zduiechowicz i tak została zapisana w 1405 roku. Przez lata ulegała ona modyfikacjom. Pod wpływem niemieckim Deschiwitz pojawiła się wtórna forma Dzieszowice w 1845 r., ta starośląska nazwa patronimiczna z dostojną podstawą antroponimiczną Zdziesza, będąca skróceniem imienia Zdziesław została zmieniona w 1936 r. na Odertal. Wcześniej nazwa miasta brzmiała (do 1936) Deschowitz.
Zdzieszowice należą do tych miejscowości, o pozycji których pod względem gospodarczym, a jednocześnie do rangi miasta zdecydował rozwój przemysłu – w tym przypadku koksochemicznego. Miasto odgrywa czołową rolę wśród ośrodków przemysłowych województwa opolskiego. Jednak Zdzieszowice są miastem ubogim w zabytki o niewyraźnie zarysowanym układzie urbanistycznym. Miasto jest dogodnym punktem wycieczek na Górę Świętej Anny (6 km), do Leśnicy (4 km). Atrakcją ziemi zdzieszowickiej są walory krajobrazowe oraz zabytki miejscowości Żyrowa i Jasiona. Mimo to w mieście zachowało się kilka obiektów ciekawych pod względem krajoznawczym: Kościół pw Św. Antoniego, pochodzący z 1937 roku, Kapliczka dzwonnicza z XIX wieku, Budynek Urzędu Miasta i Gminy wraz z przylegającą kaplicą, Kilkadziesiąt zabytkowych domów robotniczych, Pomnik Powstańców Śląskich znajdujący się przy Zakładach Koksowniczych.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Miasto to jest położone na styku Gór Opawskich (Sudety), Przedgórza Paczkowskiego (Przedgórze Sudeckie) i Płaskowyżu Głubczyckiego oraz nad rzeką Białą Głuchołaską.
W mieści można zobaczyć liczne zabytki takie jak: Układ urbanistyczny miasta z XIII w.; Kościół parafialny pw. św. Wawrzyńca z 1250; Wieża Bramy Górnej z 1418; Ratusz z 1522; Kościółek św. Rocha z 1350; Kościół pw. św. Anny na Górze Chrobrego; Kościół ewangelicki z 1865; Resztki murów obronnych; Trasy turystyczne; Trasy rowerowe. Ciekawym miejscem jest Parkowa Góra. To masyw w Górach Opawskich, w rejonie Głuchołaz. Bardziej jest znana pod nazwą Góra Chrobrego. Na szczycie góry znajduje się zabytkowa kapliczka św. Anny. Do masywu Góry Parkowej zalicza się szczyty górskie: Przednią Kopę (467 m n.p.m.), Średnią Kopę (543 m n.p.m.) i Tylną Kopę (527 m n.p.m.). Wzdłuż drogi na szczyt Przedniej Kopy znajdują się kamienne kapliczki drogi krzyżowej.
Jedną z atrakcji turystycznych jest też Biskupia Kopa. To najwyższy szczyt polskiej części Gór Opawskich w Sudetach Wschodnich, a także najwyższe wzniesienie województwa opolskiego. Na szczyt prowadzą szlaki: Czerwony z Pokrzywnej, prowadzący przez Srebrną Kopę i Zamkową Górę. Szlak Żółty - z Jarnołtówka, prowadzi przez Bukową Górę do schroniska “Pod Biskupią Kopą”, gdzie łączy się ze szlakiem czerwonym biegnącym na Biskupią Kopę.
Na szczycie znajduje się kamienna wieża widokowa o wysokości 18m.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Namysłów jest miastem w województwie opolskim, położonym nad Widawą. W roku ok. 1250 otrzymało prawa miejskie.
Namysłów stanowi regionalny ośrodek oświatowy, ściągający uczniów z całego powiatu, a także z pobliskich terenów województwa wielkopolskiego (Rychtal), dolnośląskiego (Bierutów) czy powiatu kluczborskiego (Wołczyn).
Na terenie miasta znajdują się takie zabytki jak: Brama Krakowska (II poł. XIV w.); Fragmenty murów miejskich z przepustami (pojedynczym i podwójnym) i basztami (II poł. XIV w.); Gotycki kościół Franciszkanów (I poł. XIV w.); Kaplica cmentarna (1708-1709); Późnogotycki kościół parafialny pw. św. Piotra i Pawła (1405-1441); Ratusz z 57-metrową wieżą (XIV-XV w.); Renesansowa fontanna; Zamek książęcy (ok. 1360); Studnia na dziedzińcu zamkowym (ok. 1600); Synagoga w Namysłowie.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Mirsk jest położony w południowo-wschodniej części województwa dolnośląskiego. Miasto znajduje się w Kotlinie Mirska będącej częścią Grzbietu Kamienickiego. Przez Mirsk przepływa rzeka Kwisa.
Mirsk założono w miejscu, gdzie pierwotnie właściciele zamku Czocha mieli swój folwark. Było to nie później niż w XII w., bo na rok 1201 datowany jest dokument wymieniający tutejszego wójta. Był to Bernard Rym, w jego herbie była sowa (niem. Eule) stąd pierwotna nazwa miejscowości Eulendorf – Sowia Wieś. Położenie folwarku i wsi było bardzo dogodne – nad rzeką Kwisą, przy trakcie jeleniogórsko-żytawskim.
Mirsk wraz z okolicą przyłączony został w 1319 r. do księstwa jaworskiego, a wkrótce po tym, w 1329 lub 1337 r. osadzie nadano prawa miejskie na prawie lwóweckim. Jaworski książę Henryk nadał również Mirskowi prawo mili na wyszynk piwa, nową nazwę Fridberg (później przekształconą we Friedeberg) oraz nowy herb, obowiązujący do dzisiaj: sokoła trzymającego w dziobie upolowanego ptaka. Po śmierci księcia Henryka część jego posiadłości na Łużycach przeszła w 1346 w ręce Jana Luksemburskiego, ale Mirsk i pobliskie miejscowości – Łęczyna i Mroczkowice, od tego czasu wchodzące w skład posiadłości rezydujących w pobliskim (2 km na północny wschód od Mirska) zamku Gryf von Schaffgotschów, pozostały przy Śląsku, jako część księstwa świdnicko-jaworskiego (od 1368 lenna korony czeskiej, od 1397 części Czech).
Miasto nigdy nie miało murów obronnych; pomimo to podczas najazdu husytów w 1431 połączone siły załóg zamków Czocha, Gryf i Świecie obroniły miasto. W 1448 jednak zostało splądrowane i spalone przez grupę wędrownych rozbójników. Kolejny raz odbudowane, miasto w następnym stuleciu wybrało sobie dzień św. Marii Magdaleny (22 lipca) na doroczny jarmark, urządzany tu od 1521 r. Na okres lat 20. XVI w. – przypada także początek silnych wpływów protestanckich w mieście, kiedy niemal wszyscy jego mieszkańcy przyjęli luteranizm. W 1526 Mirsk, wraz z całym Śląskiem, trafił pod panowanie austriackich Habsburgów. Kolejny wielki pożar miasta dotknął Mirsk w 1558; zaraz po odbudowaniu kościoła i ratusza okolicę nawiedziła w 1565 zaraza, w wyniku której zmarło ok. trzech tysięcy mieszkańców miasta i okolicznych wsi. Pomimo to koniec XVI w. należy do okresu prosperity miasta, które stało się znaczącym na Śląsku producentem płótna lnianego, na miarę położonych w pobliżu Gryfowa i Jeleniej Góry, a także odleglejszych – Kowar i Sobótki. Tradycje włókiennicze w okolicy Mirska podtrzymują dziś znajdujące się w Giebułtowie (2 km na zachód) Zakłady Tekstylne “Womarex”, a także nazwa tutejszego Miejskiego Klubu Sportowego “Włókniarz Mirsk”. Początek XVII w. i trwająca wówczas wojna trzydziestoletnia przyczyniła się do zubożenia miasta; nie mając żadnych umocnień oprócz bram przy drogach kilkudziesięciokrotnie (wg niektórych wyliczeń – 31 razy) zostało złupione przez żołnierzy obu stron.
Z cesarskiego polecenia Ferdynanda III o “redukcji kontrreformacyjnej” z 1653, kościoły protestanckie (m.in. w położonych w pobliżu Mirska wsiach Rębiszów, Gierczyn, Proszowa), a wśród nich także i w Mirsku, zostały w 1654 przekazane katolikom. Protestanci wybudowali swój dopiero w połowie XVIII w., po tym, jak w 1742 Mirsk wraz z całym Śląskiem znalazł się w granicach Prus. Wkrótce, w 1767 r. kolejny raz – już ostatni – pożar strawił prawie całe miasto. Król Fryderyk II Wielki, rodzina Schaffgotschów oraz społeczności Jeleniej Góry, Kowar, Lwówka Śląskiego, Lubomierza, Wlenia i Leśnej wsparli mieszkańców Mirska w odbudowie miasta. Wznowiono produkcję w mirskich zakładach tekstylnych, pończochy z tutejszych manufaktur trafiały na eksport aż do Ameryki; osiadła tu także rodzina Friedrichów, na przełomie XVIII i XIX w. cenionych szlifierzy drogocennych kamieni (przyjmowali oni w Mirsku w sierpniu 1790 podróżującego po Dolnym Śląsku Johanna Wolfganga von Goethego), szlifowano także szkło. Wojny napoleońskie zapisano w historii miasta jako epizod, podczas którego, podczas odwrotu Napoleona i zawieszenia broni, wzniesiono w okolicach liczne (kilkaset) tymczasowe kwatery dla francuskich żołnierzy.
Rewolucja przemysłowa w Mirsku, jak i w pobliskich miejscowościach, datuje się od uruchomienia linii kolei żelaznej z Wrocławia do Berlina. Odcinek Jelenia Góra – Lubań otwarto w 1865 r. Z Mirska, który pozostawał z dala od tej linii, uruchomiono wkrótce konne połączenia z najbliższymi stacjami w Rębiszowie i Gryfowie Śląskim. W tym też okresie zbudowano w Skarbkowie przędzalnię mechaniczną, a w 1875 – drukarnię wydającą lokalną gazetę Der Bote aus dem Queisthale (”Posłaniec z doliny Kwisy”). W 1884 r. doprowadzono do Mirska odnogę linii kolejowej łączącą go z Gryfowem, przedłużoną w 1904 do Jindřichovic pod Smrkem; 31 października 1909 otwarto nowowybudowane odgałęzienie do Świeradowa-Zdroju. Miejscowa gazeta w 1926 zmieniła tytuł na Iser-Gebirgs-Zeitung (”Gazeta Gór Izerskich” – pod tym tytułem wychodziła do 1945); także w związku z potrzebą przyciągnięcia turystów ciągnących w Góry Izerskie dotychczasową nazwę miasta Friedeberg am Queis (Spokojna Góra nad Kwisą) zmieniono na Friedeberg im Isergebirge (Spokojna Góra w Górach Izerskich). Podczas uroczystości 600-lecia nadania praw miejskich, które nastąpiły wkrótce (w 1937) skrupulatnie podliczono – prócz 21 wielkich pożarów (największe miały miejsce m.in. w 1219, 1448, 1558, 1621 – dwukrotnie, 1642 i 1699) – siedem epidemii i trzydzieści jeden powodzi, zalewających Mirsk na przestrzeni jego dziejów. Rok po tych uroczystościach w granice miasta włączono część przysiółka Skarbków (Skarbów, niem. Gräflich Röhsdorf), w którym podczas II wojny światowej funkcjonował obóz pracy (od 1944 filia obozu koncentracyjnego Gross Rosen), wykorzystujący niewolniczą pracę kobiet-Żydówek w przędzalni i roszarni. Inny podobóz KL Gross Rosen znajdował się też w Giebułtowie (Gebhardsdorf). II wojna światowa zakończyła się w Mirsku wkroczeniem Armii Czerwonej po kapitulacji Rzeszy, 9 maja 1945. Początkowo miastu nadano polską nazwę Spokojna Góra (z niem. Friedeberg). Następnie miastu została nadana obecna nazwa - od słowa “mir” oznaczającego pokój. Stanowiło ono ośrodek administracyjny i przemysłowo – handlowy dla okolicznych wsi, w 1961 przyłączono do miasta pozostałą część przysiółka Skarbków. Po przemianach w Polsce w 1989 przemysłowe znaczenie Mirska znacznie zmalało, nadal jednak stara się wykorzystać swoje walory turystyczne – bliskość Gór Izerskich, granicy Czech, uzdrowiska w Świeradowie-Zdroju i Jeziora Złotnickiego.
Mirsk do dziś zachowało swój średniowieczny układ urbanistyczny. Droga nr 361 Świeradów – Gryfów krzyżuje się tu z lokalnymi traktami do Rębiszowa, Gierczyna i Giebułtowa, w granicach miasta znajdują się dwa mosty przez Kwisę. W centrum znajduje się zespół zabytkowych kamieniczek z XVIII i XIX w.
W rynku (nazywającym się tu placem Wolności) znajduje się renesansowy ratusz z 1558 z barokowym hełmem wieńczącym wieżę z okresu przebudowy po pożarze w XVIII w., przebudowany po kolejnym pożarze w XIX w. Na wieży znajdują się herb miasta oraz rodziny Siedliczów i Schaffgotschów, a także tablica erekcyjna z 1559. Kościół parafialny Zwiastowania NMP w Mirsku przy ul. Kościelnej, wzniesiony został w latach 1562-1567 na miejscu starszego, wzmiankowanego w 1346, w stylu późnogotycko-renesansowym w formie halowej i ma barokową wieżę dobudowaną w XVIII w. We wnętrzu drewniana rzeźba gotycka z I poł. XV w. – Madonna z Dzieciątkiem, drewniana renesansowa skrzynia na jałmużnę z 1580, osiemnastowieczna chrzcielnica w stylu klasycystycznym, w ścianach nagrobki i epitafia. Ponadto organy zbudowane przez Krzysztofa Ferdynanda Neumanna w 1801 r., obudowane w 1806 szafą organową przez zdobnika z Lubawki. Na początku XX w. Max Eichler, organmistrz ze Zgorzelca przeprowadził gruntowny remont instrumentu; w 1917 na potrzeby wojenne wymontowano zeń cynowe piszczałki, które po zakończeniu I wojny światowej zainstalowano ponownie. Ostatni remont organy przeszły w 1962 r., ich stan techniczny jest niezadowalający. Sam kościół odnowiony został w 1970 r.
Miasto i gmina posiadają duże walory turystyczne, związaną głównie z Górami Izerskimi, dlatego też jest chętnie odwiedzane przez turystów.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Suchedniowsko-Oblęgorski Park Krajobrazowy jest to park krajobrazowy w województwie świętokrzyskim. Obejmuje zachodnią część Płaskowyżu Suchedniowskiego, Wzgórza Kołomańskie i Tumlińskie oraz Pasmo Oblęgorskie, z najwyższym wzniesieniem Górą Siniewską (448,8 m n.p.m.).
Powierzchnia parku wynosi 21407 ha, a otuliny 25681 ha. Park został ustanowiony w celu ochrony unikatowych zasobów przyrodniczych oraz kulturowych regionu, stanowiących pozostałości Staropolskiego Zagłębia Przemysłowego. Obszar Parku jest ważnym regionalnym węzłem hydrograficznym i terenem źródliskowym rzek Krasnej, Bobrzy i Kamionki.
Największym walorem tego parku są występujące na żyznych siedliskach lasy, zajmujące 91% jego powierzchni. Osobliwością rodzimej przyrody są stanowiska modrzewia polskiego. W runie leśnym występuje wiele gatunków roślin naczyniowych objętych ochroną całkowitą lub częściową.
Najcenniejsze fragmenty lasów chronione są w rezerwatach Świnia Góra, Dalejów oraz Barania Góra.
Wyjątkowe obiekty przyrody żywej i nieożywionej uznano za pomniki przyrody. Najbardziej znany jest Dąb Bartek znajdujący się w Zagnańsku oraz odsłonięcie geologiczne piaskowców tumlińskich Ciosowa w Ciosowej.
Bogactwo kulturowe parku związane jest z występowaniem unikatowych zespołów zabytków techniki dawnego górnictwa i hutnictwa rud żelaza oraz metali nieżelaznych. Najciekawsze z nich to ruiny wielkiego pieca hutniczego w Samsonowie oraz pozostałości zakładu wielkopiecowego w Bobrzy z potężnym murem oporowym.
W wielu miejscowościach zachowały się zabytkowe obiekty architektury sakralnej i świeckiej. Najbardziej znany, malowniczo usytuowany w Paśmie Oblęgorskim zespół krajobrazowo-parkowy w Oblęgorku mieści muzeum związane z życiem i twórczością Henryka Sienkiewicza.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Miasto położone jest nad rzeką Nidzicą (lewy dopływ Wisły). Pierwsza wzmianka o Działoszycach pochodzi z 1220 r. Osada położona była na szlaku handlowym prowadzącym z Krakowa przez Skalbmierz i Wiślicę. Działoszyce rozwijały się dzięki protekcji biskupa Iwona Odrowąża. W czasach Kazimierza Wielkiego miały ok. 430 mieszkańców. W 1409 r. król Władysław Jagiełło nadał osadzie prawa miejskie. Ród Ostrogskich do których należało miasto, otrzymał przywilej na pobieranie opłat mostowych od kupców wielkopolskich. Działoszyce były ośrodkiem rzemieślniczym i handlowym. Rozwijały się tu garbarstwo i olejarstwo, a w późniejszym okresie sukiennictwo. W 1629 r. w mieście było 13 rzemieślników. Znajdowały się tu młyn i stępa napędzane przez dwa koła wodne. W 1662 r. Działoszyce miały 468 mieszkańców. W 1788 r. - 159 domów i 720 mieszkańców. Miasto posiadało przywilej na odbywanie 12 jarmarków w ciągu roku. W 1827 r. Działoszyce miały 1735 mieszkańców.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego w Działoszycach handlowano zbożem, drobiem oraz trzodą chlewną. Funkcjonowało tu także kilka małych zakładów przemysłowych. M.in. olejarnia, kaflarnia, garbarnia oraz 3 młyny. Liczba mieszkańców malała z powodu konkurencji większych zakładów przemysłowych położonych w sąsiednich ośrodkach, a także problemów komunikacyjnych. W 1921 r. miasto miało 6755 mieszkańców. Do 1939 r. liczba ta zmalała do 5872. W czasie okupacji hitlerowskiej zagładzie uległa cała ludność żydowska miasteczka. W 1946 r. Działoszyce miały już zaledwie 2506 mieszkańców.
W Działoszycach można zobaczyć takie zabytki jak: Kościół parafialny pw. Świętej Trójcy, z XV wieku, gotyckie prezbiterium ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym, przebudowany w XVII wieku w stylu barokowym, w XIX wieku przebudowany ponownie (przedłużenie nawy i dobudowanie wieży), kaplice pw. Świętej Anny z 1637 i pw. Matki Boskiej Różańcowej z 1869, Zrujnowana synagoga, z 1852 na ul. Krasickiego, Cmentarz z XIX wieku, z kaplicą grobową rodziny Michalskich.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Zawichost położony jest nad Wisłą, na wysokim wapiennym tarasie jej lewego brzegu. W okolicy miasta znajdują się złoża kamienia wapiennego oraz glinki krzemionkowej.
Data nadania miastu praw miejskich nie jest do końca znana, ale ale przyjmuje się, że nastąpiło to prze 1255 rokiem . Zawichost był niszczony podczas kolejnych najazdów tatarskich w 1241, 1259 i 1500 r. Miasto jednak szybko odbudowywało się po klęskach.
Największy rozkwit miasta przypadł w wieki XV i XVI. Zawichost położony był w tym czasie na szlaku handlowym prowadzącym z Krakowa na Litwę. Miasto korzystało z ceł pobieranych od towarów spławianych na Wiśle. Rozwijało się rzemiosło (m.in. piwowarstwo). W 1564 r. w mieście znajdował się ratusz, łaźnia, słodownia, 4 jatki rzeźnicze oraz 126 domów.
Zawichost został zniszczony podczas potopu szwedzkiego w 1655 r. i najazdu Rakoczego w 1657 r. Po tych wydarzeniach miasto podupadło. Jego problemy pogłębiły się po rozbiorach Polski, po których Zawichost stał się miastem pogranicznym.
Na początku XVIII w. w pobliżu Zawichostu powstało miasto Starostów (przemianowane później na Prosperów), zamieszkane głównie przez Żydów. W 1820 r. zostało przyłączone do Zawichostu.
W 1827 r. połączone miasto miało 281 domów (jednak tylko 5 murowanych) i 2320 mieszkańców. W Zawichoście każdego tygodnia odbywały się dwa targi. W ciągu roku w mieście było 12 jarmarków. W 1888 r. Zawichost utracił prawa miejskie. W XIX w. w mieście funkcjonowały: cegielnia, garncarnia, 2 wapienniki oraz zakłady rzemieślnicze. W 1926 r. Zawichost odzyskał prawa miejskie.
W czasie okupacji hitlerowskiej Niemcy utworzyli tutaj getto, w którym przetrzymywanych było ok. 5 tysięcy Żydów. W 1944 r. w Zawichoście toczyły się zacięte walki o przyczółek na Wiśle. Podczas walk miasto zostało niemal doszczętnie zniszczone. W latach powojennych Zawichost odbudowano.
W latach 1975-1998 Zawichost administracyjnie należał do woj. tarnobrzeskiego.
Na terenie miasta znajdują się takie zabytki jak: Wczesnogotycki kościół pw. Świętego Jana Chrzciciela z XIII wieku, ufundowany wraz z klasztorem klarysek przez księcia Bolesława Wstydliwego w 1245 dla jego siostry Salomei. Po bokach nawy z XVII i XVIII wieku. Z zabudowań klasztornych zachował się fragment wschodniego skrzydła. Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, pierwotnie romański, został gruntownie przebudowany w XIX wieku, w podziemiach kościoła znajdują się pozostałości romańskiej świątyni; obok kościoła plebania z XIX wieku. Kościół pw. Świętej Trójcy z XIII wieku, przebudowany w stylu barokowym, wyposażenie kościoła późnobarokowe. Pozostałości kaplicy pw. św. Maurycego z początku XI wieku, odkryte podczas badań archeologicznych, jest to fragment absydy romańskiego kościoła zabranego kiedyś przez Wisłę.Kolejnymi zabytkami są: Kamienny obelisk służący do pomiaru stanu wody na Wiśle, przy ulicy św. Leonarda, Dom zajezdny z XIX wieku przy Małym Rynku, Domy z XIX i początku XX wieku.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Jest to miasto położone w Górach Świętokrzyskich, nad Psarką (dorzecze Kamiennej). Miasto otrzymało prawa miejskie w 1355 roku z rąk biskupa krakowskiego.
Na terenie Bodzentyna znajdują się ruiny manierystyczno-barokowego zamku biskupów krakowskich z XVII w., gotycki bazylikowy kościół parafialny Wniebowzięcia NMP i św. Stanisława Biskupa z lat 1440-1452, ruiny kościoła św. Ducha z XV w., zabytkowa zagroda Czernikiewiczów z 1809 - oddział Muzeum Wsi Kieleckiej ze zbiorami etnograficznymi, kamienice z XVIII i XIX w., cmentarz wojenny z I wojny światowej, cmentarz żydowski, ośrodek sztuki ludowej (tkactwo).
Przez miasto przechodzi niebieski szlak turystyczny im. E. Wołoszyna z Wąchocka do Cedzyny, zielony szlak turystyczny ze Starachowic do Łącznej oraz czerwony szlak rowerowy z Cedzyny do Nowej Słupi.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Ulanów jest położony u ujścia Tanwi do Sanu. Miasto jest ośrodkiem usługowym i turystyczno-wypoczynkowym. Funkcjonuje w nim drobny przemysł wikliniarski i chemiczny. Początkowo Ulanów było wczesnośredniowieczną flisacką osadą targową. Prawa miejskie miasto otrzymało w 1616 r. Sławę i bujny rozkwit od XVII do XIX wieku Ulanów zawdzięcza rozbudowanemu rzemiosłu szkutniczemu oraz silnemu ośrodkowi flisackiemu. U ujścia Tanwi do Sanu znajdowała się przystań rzeczna zwana “palem”, do której zawijały statki żeglugi śródlądowej. Przy “palu” w Ulanowie naprawiano statki. W latach wojen szwedzkich w XVII wieku Ulanów ucierpiał od najeźdźców. Podobnie zresztą w czasie wojen w następnym wieku, kiedy różne wojska łupiły miasto.
Zniszczenia z okresu I wojny światowej i emigracja części ludności miasta do Ameryki, spowodowało zmniejszenie liczby mieszkańców Ulanowa i utratę praw miejskich w 1934 r., jednak w 1958 r. ponownie je otrzymał.
Na zabytki miasta składają się: Kościół parafialny pw. św. Trójcy (tzw. flisacki) zbudowany prawdopodobnie w 1660 r. z fundacji Jędrzeja Zamojskiego, wojewody smoleńskiego. Konserwowany w 1742 r. i w tym samym czasie rozbudowany. Około połowy XIX w. kościół poddano gruntownemu remontowi. Wnętrze kościoła ozdobione polichromią z elementami iluzjonistycznej architektury pochodzącej zapewne z XVIII w., przemalowanej w II poł. XIX w. W roku 2002 kościół uległ zniszczeniu na skutek pożaru. Renowacja trwała 3 lata.
Kościół parafialny pw. św. Jana Chrzciciela i św. Barbary wzniesiony w 1643 r. z fundacji Jana Hilarego Ulińskiego, chorążego halickiego. Kościół wielokrotnie remontowano w XVIII w. W II poł. XIX w. świątynię gruntownie odnowiono. Wnętrze dekorowane jest figuralną polichromią, prawdopodobnie z XVIII w., odnowioną i uzupełnioną w 1868 r. Zespół kościelny otoczony jest murem, w którego obwodzie od południa wbudowano murową dzwonnicę oraz dwie bramki: od północy i od południa.
Drewniane domy z XIX wieku.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Iwonicz-Zdrój jest miastem położonym w Beskidzie Niskim, w dolinie Iwonickiego Potoku, na wysokości 410 m n.p.m.
Nazwa wsi wywodzi się od imienia Iwo (Iwon). Według Encyklopedii Katolickiej “nazwa XIV-wiecznej osady Iwonicz wiąże się z wczesnym kultem św. Iwona w Polsce”.
Jedno z najstarszych w Polsce uzdrowisk (1413 – wzmianka o istnieniu w miejscowości wód mineralnych). Uzdrowisko wzmiankowane w 1578 r. przez Wojciecha Oczkę – nadwornego lekarza Stefana Batorego. Źródła kąpielowe wspomniane jeszcze w roku 1633 przez biskupa przemyskiego Firleja. W 1793 r. wybudowano pierwsze łazienki. Właściwe uzdrowisko założone zostało jednakże dopiero w 1837 r. przez rodzinę Załuskich w Zdroju. W centrum drewniane wille i pensjonaty z XIX w., wzorowane są na modnym w tym czasie budownictwie uzdrowiskowym Szwajcarii.
W mieście znajdują się takie zabytki jak : Kościół parafialny pw. św. Iwo i Matki Boskiej Uzdrowienia Chorych wzniesiony w 1895 r. z fundacji rodziny Załuskich wg projektu architekta austriackiego Favorgera w konstrukcji szkieletowej, typowej dla realizacji zachodnioeuropejskich. Wyjątkowy charakter nadaje wnętrzu odsłonięta, dekoracyjnie ukształtowana więźba dachowa. Świątynia stanowi wyjątkowy przykład drewnianego kościoła zdrojowego o cechach neogotyckich na terenie województwa podkarpackiego
Dobrze zachowany układ przestrzenny oraz stosunkowo jednolity stylistycznie zespół drewnianej zabudowy o wyjątkowej wartości zabytkowej. Czas powstania większości obiektów przypada na II poł. XIX w., i I poł. XX w. Architektura ta stanowi swoistą syntezę tzw. stylu szwajcarskiego, z późno klasycystycznym nurtem rodzimej architektury polskiej. W późniejszej fazie krzyżują się w niej elementy secesji z różnymi formami ciesiołki i budownictwa ludowego.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Dukla jest miastem w województwie podkarpackim. Położone jest u podnóża góry Cergowej (716 m n.p.m.) na północnym skraju Beskidu Niskiego.
Pierwsza wzmianka o wsi w tym miejscu pochodzi z roku 1336. Jednak prawa miejskie Dukla otrzymała dopiero w 1380 r. Od początku swojego istnienia Dukla była miastem prywatnym. Jej kolejni właściciele to Kobylańscy, Czykowscy, Jordanowie, Męcińscy, Ossolińscy, Miszchowie, Szczęsny-Potocki, Stadniccy i ponownie Męcińscy. W początkach swojego istnienia Dukla była miastem handlowym na trakcie biegnącym z Polski przez Przełęcz Dukielską na Węgry i żyła głównie z handlu winem. Z czasem z powodzeniem rozpoczęła konkurencję z sąsiednimi Jaśliskami i w XVI w. znalazła się w pełni swojego rozkwitu jako miasto ufortyfikowane, z dwoma bramami i komorą celną w ratuszu (od 1595 r.).
W XVIII w. w historię Dukli wpisują się mocno jej ówcześni właściciele – marszałek wielki koronny i kasztelan krakowski Józef Wandalin Mniszech oraz marszałek nadworny koronny, starosta generalny Wielkopolski i kasztelan krakowski Jerzy August Mniszech. Mniszchowie konkurując z Czartoryskimi chcieli przyćmić swoją siedzibą Puławy i uczynić z Dukli centrum życia kulturalnego Rzeczypospolitej.
Dukla podupadła po pożarach w XIX w. i po wybudowaniu linii kolejowej z Przemyśla do Budapesztu w 1872 r. Stopniowo tracąc znaczenie gospodarcze zdołała jednak utrzymać prawa miejskie aż po dziś dzień.
Do 1939 roku miasto znajdowało się na obszarze powiatu krośnieńskiego województwa lwowskiego, miasto stanowiło garnizon macierzysty Batalionu KOP “Dukla”. Przed II wojną światową większość mieszkańców Dukli (do 80%) stanowili Żydzi. W 1939 r. Niemcy wygnali część z nich na wschód. Reszta trafiła do powstałego w Dukli getta, gdzie przywożono też Żydów z okolicznych miast i wsi (np. z Jaślisk czy Rymanowa). Dukielskie getto zostało zlikwidowane 13 sierpnia 1942 r., a ok. 500 jego mieszkańców zostało rozstrzelanych na stokach góry Błudna (565 m n.p.m.) koło leżącej nieopodal Dukli wsi Tylawa. Dukla bardzo ucierpiała we wrześniu 1944 r. w czasie bitwy o Przełęcz Dukielską.
Z Dukli pochodzi św. Jan z Dukli kanonizowany 9 czerwca 1997 r. przez papieża Jana Pawła II w czasie uroczystej mszy w Krośnie oraz Jan Kwiatkowski, ojciec Eugeniusza Kwiatkowskiego.
W Dukli warta uwagi jest zachowana zabudowa rynku wraz z renesansowym ratuszem wzniesionym na początku XVII w. Nieopodal rynku znajdują się ruiny bożnicy z 1758 r. Na północ od rynku znajduje się zespół parkowo-pałacowy. Pałac wniesiony w latach 30. XVII w. i wielokrotnie przebudowywany obecnie mieści w sobie muzeum historyczne. Park – niegdyś w stylu francuskim – pomimo swojego zaniedbania wart jest krótkiego choćby spaceru. Naprzeciwko pałacu stoi rokokowy kościół parafialny pw. św. Marii Magdaleny. W prawej kaplicy tego kościoła znajduje się jeden z największych zabytków Dukli – nagrobek Marii Amalii z Brühlów Mniszchowej z 1773 r. dłuta Jana Obrockiego ze Lwowa. W północnej części miasta znajduje się kościół i klasztor bernardynów z 1731 r. Obecny kościół pw. św. Jana z Dukli zbudowany został w latach 1761-1764. Za klasztorem cmentarz z I i II wojny światowej. W Dukli znajduje się wiele pomników m.in. Św. Faustyny, Jana Pawła II oraz Św. Jana z Dukli. Na obrzeżach miasta znajdują się dwa zabytkowe cmentarze żydowskie.
źródło: http://pl.wikipedia.org
To jeden z największych skansenów w Polsce. Został założony w 1958 roku a swoim zasięgiem obejmuje tereny Beskidu Niskiego, Bieszczadów i Podkarpacia, czyli obszary zamieszkane przez ludność zróżnicowaną pod względem narodowościowym i wyznaniowym. W zakresie zainteresowań Muzeum w Sanoku znajduje się kultura ludowa, budownictwo mieszkalne, gospodarcze, przemysłowe i sakralne czterech grup etnograficznych: Łemków, Bojków, Pogórzan Wschodnich i Zachodnich oraz Dolinian. Obiekty przenoszone do skansenu prezentują formy typowe dla wymienionych grup etnograficznych. Wyjątkową atrakcję skansenu stanowi ekspozycja malarstwa cerkiewnego (XVI-XIX w.), obecnie jedna z najlepszych i największych w kraju. Jednym z najcenniejszych eksponatów jest drewniany kościół przywieziony z Bączala Dolnego.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Mielec jest miastem położonym w dolinie Wisłoki, w Kotlinie Sandomierskiej. Na jego terenie znajduje się Bazylika Mniejsza pw. św. Mateusza z 1526 r., z wieżą z końca XVIII w. podwyższoną w 1924 r.; wnętrze kościoła późnobarokowe, w ołtarzu głównym obraz “Ukrzyżowanie” z XVII w.; Dworek Oborskich, wzniesiony w XVII w. Obok dworku park z I połowy XIX w.; Dom Jadernych – obecnie mieści się tu muzeum; Państwowa Szkoła Muzyczna z Salą Królewską; Dworek w osiedlu Wojsław; Kościółek św. Marka nad Wisłoką.
Najważniejszą instytucją promującą kulturę w Mielcu jest podlegające Urzędowi Miasta Samorządowe Centrum Kultury utworzone 15 października 1997 r. Strukturę organizacyjną SCK stanowią: Dom Kultury – powstał w 1953 r. jako Zakładowy Dom Kultury WSK Mielec. Później nosił nazwy: Robotnicze Centrum Kultury WSK i Miejski Ośrodek Kultury. Szybko stał się najważniejszym ośrodkiem kulturalnego życia miasta. W Domu Kultury mieszczą się m.in. kino “Galaktyka”, Centrum Wystawienniczo-Promocyjne oraz siedziba Zespołu Pieśni i Tańca “Rzeszowiacy”.
Muzeum Regionalne: Dworek Oborskich – wybudowany przez hrabiego Wacława Oborskiego, obecnie główna siedziba Muzeum Regionalnego, i Jadernówka – dawniej siedziba zakładu fotograficznego założonego przez Augusta Jadernego, obecnie muzeum fotograficzne; Miejska Biblioteka Publiczna.
Inną istotną organizacją jest powołane 16 stycznia 1964 Towarzystwo Miłośników Ziemi Mieleckiej im. Władysława Szafera. Towarzystwo zajmuje się promocją mieleckiej kultury i szerzeniem wiedzy o historii miasta.
Od 1998 r. w lipcu i sierpniu w Mielcu odbywa się Międzynarodowy Festiwal Muzyczny (do roku 2000 Międzynarodowy Festiwal Organowy) poświęcony muzyce klasycznej. Wszystkie koncerty wchodzące w skład tej imprezy odbywają się w kościele pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy, dysponującym organami uznawanymi za jedne z najlepszych w kraju.
Mielec zdobią liczne rzeźby metalowe rozlokowane w wielu punktach miasta.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Stalowa Wola leży w Kotlinie Sandomierskiej. Jest jednym z najmłodszych miast Polski a także jednym z ważniejszych węzłów komunikacyjnych w regionie.
Stalowa Wola jest punktem początkowym dwóch szlaków rowerowych:niebieskiego szlaku rowerowego do wsi Wrzawy przez Bojanów, prowadzący przez Puszczę Sandomierską; zielonego szlaku rowerowego do wsi Wrzawy przez Pysznicę, Szwedy, Lipę, Zaklików, prowadzący przez zachodnią część rezerwatu Lasów Janowskich.
Niedaleko Stalowej Woli, na terenie powiatu, znajdują się trzy rezerwaty przyrody: Rezerwat przyrody Imielty Ług, gdzie znajdują się charakterystyczne dla Puszczy Solskiej obszary rozległych bagien, zarastających zbiorników. Rezerwat przyrody Pniów (Jezioro Pniów) o pow. 1,72 ha z największymi skupiskami kotewki - jadalnego orzecha wodnego. Rezerwat przyrody Jastkowice o pow. 45,68 ha. Został on utworzony w celu ochrony fragmentu dawnej Puszczy Sandomierskiej. Rośnie tu wiele gatunków drzew, takich jak: jodła, świerk, grab, sosna, buk, olcha, jawor, brzoza. Interesujące jest też runo leśne. Spotkać tu można m.in. czerniec groszkowy, czosnek niedźwiedzi, żywiec gruczołowaty.
Pierwsze historyczne wzmianki na temat wsi Pławo, terenie której powstało miasto, pochodzą z I poł. XV wieku. W pobliskim Przyszowie znajdował się dwór łowiecki króla Władysława Jagiełły, zbudowany przed 1358 rokiem przez Kazimierza Wielkiego. W końcu XV wieku Pławo było wsią królewską. Osiadła ludność trudniła się łowiectwem, wyrębem drzew, bartnictwem i uprawą roli. W czasie “potopu” szwedzkiego w roku 1656, widły Wisły i Sanu stały się miejscem bitwy wojsk hetmana Stefana Czarnieckiego z wojskami króla Karola Gustawa.
W czasie I rozbioru Polski w 1772 r. królewska wieś Pławo weszła w skład kameralnego dominium Nisko, należącego do skarbu austriackiego. W latach 1837-1867 dobra te stanowiły prywatną własność baronów Richenbachów. Następnie przeszły w ręce magnackiej rodziny Resinger. Podczas I wojny światowej dobra zostały sprzedane obszarnikowi Maksymilianowi Francke.
Przełomowym momentem dla mieszkańców Pława było zatwierdzenie w 1937 roku planu Centralnego Okręgu Przemysłowego i budowa od 1938 roku Zakładów Południowych na terenach wsi. Głównym inicjatorem planu i autorem programu był ówczesny wicepremier i minister skarbu, budowniczy Gdyni, Eugeniusz Kwiatkowski. Przed wybuchem II wojny światowej powstała część zakładów oraz osiedla przyfabryczne nazwane Stalowa Wola. Nazwa miasta pochodzi od słów ówczesnego ministra spraw wojskowych, gen. Tadeusza Kasprzyckiego, który o planie budowy COP-u mówił, że jest to stalowa wola narodu polskiego wybicia się na nowoczesność[1].
W latach okupacji w osiedlu i hucie działał ruch oporu oraz AK (Okręg Rozwadów). Za udział w konspiracji zginęło wielu mieszkańców. W sierpniu 1944 r. Stalowa Wola została wyzwolona, a 1 kwietnia 1945 r. otrzymała prawa miejskie.
W 1953 roku miasto zostało wydzielone jako odrębny powiat miejski. W 1973 przyłączono do niego Rozwadów, a w 1977 - Charzewice. W latach powojennych rozpoczął się dynamiczny rozwój miasta. Powstały nowe osiedla, ulice, budynki użyteczności publicznej, wiele zakładów przemysłowych i usługowych, szkoły podstawowe, średnie i wyższe, baza kulturalna i sportowa.
Rozwój miasta był nierozerwalnie związany z Zakładami Południowymi, które w 1948 r. otrzymały nazwę Huty Stalowa Wola. Przez wiele lat huta była kombinatem obejmującym szereg zakładów, położonych również w innych miastach. Były to m.in.: Fabryka Maszyn w Radomsku, Fabryka Maszyn w Leżajsku, Fabryka Maszyn w Strzyżowie, Zakład Maszyn Budowlanych w Lubaczowie, Zakład Projektowania i Realizacji Inwestycji i Remontów Budowlanych w Stalowej Woli, Zakład Projektowo-Technologiczny w Stalowej Woli, Odlewnia Żeliwa w Koluszkach. Kombinat zatrudniał w szczytowym okresie w zakładzie macierzystym i szeregu filii zamiejscowych około 35 tys. pracowników. Po zmianie ustroju polityczno-gospodarczego kraju dalsze istnienie i rozwój huty wymagały równoczesnego dokonania prywatyzacji, przeprowadzenia zmian organizacyjnych oraz utworzenia spółek z udziałem kapitału prywatnego. 15 lipca 1991 roku nastąpiło przekształcenie HSW Kombinatu Przemysłowego w HSW Spółkę Akcyjną. Huta Stalowa Wola S.A. specjalizuje się w produkcji i eksporcie maszyn budowlanych, maszyn do prac drogowych i ziemnych. Jest miejscem pracy dla kilku tysięcy mieszkańców miasta i okolic.
Drugim co do wielkości zakładem powstającym w ramach Centralnego Okręgu Przemysłowego była Elektrownia Stalowa Wola. Początkowo Elektrownia dostarczała energię elektryczną na potrzeby Huty, później w wyniku rozbudowy i modernizacji stała się podstawowym dostawcą energii cieplnej dla przemysłu i okolicznych miast. Przez wiele lat Elektrownia Stalowa Wola funkcjonowała w ramach Zakładów Energetycznych Okręgu Wschodniego, tzw. Ozet od skrótu Okręgowy Zakład Energetyczny Tarnów, od 1989 roku stała się samodzielnym przedsiębiorstwem państwowym, zaś od 1 października 1996 roku działa jako spółka akcyjna.
W ciągu 60 lat Stalowa Wola z małego przyfabrycznego osiedla urosła do rozmiarów dużego miasta, dziś drugiego pod względem ludności w województwie podkarpackim. Jest od 1 stycznia 1999 również miastem powiatowym. W skład powiatu wchodzą gminy: Bojanów, Pysznica, Radomyśl nad Sanem, Stalowa Wola, Zaklików i Zaleszany. Na terenie o łącznej powierzchni 834 km² zamieszkuje ok. 115 tys. osób.
Na terenie miasta znajdują sie zabytki: Zespół klasztorny OO Kapucynów w Rozwadowie (dzielnica Stalowej Woli); Kościół parafialny św. Floriana i drewniana dzwonnica; Kościół parafialny Matki Bożej Szkaplerznej; Cmentarz parafialny w dzielnicy Rozwadów; Zamek Lubomirskich w Rozwadowie (dzisiejsze Muzeum Regionalne); Synagoga w Stalowej Woli.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Synagoga ta znajduje się przy Placu Unii Brzeskiej 6, na Zasaniu w Przemyślu. Przez 30 lat pełniła funkcję centrum religijnego i socjalnego zasymilowanej ludności żydowskiej. Obecnie jest jedną z dwóch zachowanych wolno stojących synagog w Przemyślu.
Budynek został wybudowany w latach 1890-1909 przez członków Towarzystwa Izraelickiej Świątyni Zasańskiej. Na przełomie lat 1927 i 1928 władze miasta zamknęły synagogę ze względu na częste konflikty pomiędzy Żydami ortodoksyjnymi a zasymilowanymi.
Podczas II wojny światowej hitlerowcy zdewastowali wnętrze synagogi, a do wschodniej części dobudowali halę, przeznaczając całość na elektrownię. Niemcy poprzez to chcieli się uniezależnić od dostaw prądu ze wschodniej części miasta w której stacjonowały wojska radzieckie.
Po wojnie budynek należał do PKS-u, MPK, Kolumny Transportu Sanitarnego. W 1994 roku w synagodze próbowano urządzić galerię sztuki oraz salę wystawową, która by prezentowała sztukę żydowską. W 2005 roku miasto sprzedało obiekt prywatnemu przedsiębiorcy Robertowi Błażkowskiemu. Obecnie budynek pozostaje opuszczony w stanie bardzo zaniedbanym.
Murowany i orientowany budynek synagogi wzniesiono na planie prostokąta. We wschodniej części znajdowała się główna sala modlitewna, a w zachodniej przedsionek nad którym znajdował się babiniec. W narożniku południowo-zachodnim znajdowała się przybudówka ze schodami na babiniec. W latach 60. XX wieku, salę główną podzielono stropem i zniszczono malowidła.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Monument ten znajduje się w samym centrum Rzeszowa u zbiegu Alej Łukasza Cieplińskiego i Józefa Piłsudskiego.Pomysłodawcą budowy pomnika był I sekretarz KC PZPR w Rzeszowie Władysław Kruczek(działacz partyjny i związkowy). Prace nad budową pomnika rozpoczęły się w 1967 roku. Wykonawcą rzeźby Nike i z drugiej strony pomnika twarzy chłopa, żołnierza i robotnika z sztandarem rewolucji był rektor krakowskiej ASP, pochodzący z Rzeszowszczyzny Marian Konieczny (twórca warszawskiej Nike). Istniały 2 pomysły lokalizacji, ostatecznie zdecydowano się na ustawienie pomnika w Parku Bernardyńskim. Tuż po zakończeniu prac projektowych w 1971 roku przystąpiono do budowy. Fundamenty stanowiło kilkadziesiąt żelbetowych pali o długości ok. 10 m. Liście lauru składają się z 37 par również żelbetowych segmentów o wysokości ponad metr każdy. Dwa lata od rozpoczęcia budowy umocowano na liściach rzeźby Koniecznego. W pobliżu pomnika, w kierunku miasta postanowiono stworzyć Plac Defilad. Pomnik uroczyście odsłonięto 1 maja 1974 roku. Koszt budowy pomnika wyniósł 10 812 926,44 złotych polskich. W trakcie budowy zużyto 180 kg gwoździ. Pomnik w stanie nienaruszonym stoi do dziś, jedyną zmiana było zamontowanie na jego szczycie herbu miasta.
W dniu 11 lipca 2006 uchwałą Rady Miasta Rzeszowa teren, na którym stoi pomnik, został oddany za 1% wartości zakonowi o.o. Bernardynów.
W części placu u podstawy pomnika budowany jest profesjonalny skatepark.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Lubniewice położone są w środkowej części województwa lubuskiego. Miasto rozłożone jest w wąskim pasie pomiędzy dwoma jeziorami: Lubiąż i Krajnik.
Na terenie miasta znajdują się takie zabytki jak: gotycki kościół z XV wieku,z neogotycką wieżą z 1882 roku, wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII w., przy wschodnim skraju jeziora Lubiąż znajduje się pałac z 1793 r w stylu neoklasycznym przebudowany w 1846 roku zwany ” Starym zamkiem”, park pałacowy z XIX w., w parku znajduje się monumentalny zamek neorenesansowy z 1909 roku z neogotycką wieżą widokową, w pobliżu znajduje się tzw. “brama” oraz ośrodek jeździecki “Mustang”, zabytkowa fontanna na placu Wolności, zabytkowe kamieniczki, zabytkowy ratusz - siedziba Urzędu Miasta i Gminy Lubniewice.
Lubniewice tętnią życiem. Organizowanych jest tu kilka imprez m.in.: Dni Lubniewic, Gminne Zawody Sportowo-Pożarnicze, Warsztaty Artystyczne, Międzynarodowe Spotkania Krótkofalowców, Zawody Wędkarskie o Puchar Burmistrza.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Trzciel jest miastem położonym nad rzeką Obrą, miedzy jeziorami Młyńskim i Wielkim. Pierwsze wzmianki na temat miasta pojawiły się w dokumentach z 1307 roku. Prawa miejskie uzyskało przed 1394 r. Miasto początkowo rozwijało się na prawym brzegu Obry, ale w XVIII wieku na lewym brzegu powstało drugie miasto Nowy Trzciel, w którym osiedlali się protestanci przybyli ze Śląska i Brandenburgii. Na mocy postanowień Traktatu Wersalskiego od 1920 r. granica polsko - niemiecka przecięła Trzciel, zostawiając centrum miasteczka po stronie niemieckiej.
Na terenie miasta znajdują się takie zabytki jak: neogotycki kościół parafialny pw. Św. Wojciecha z 1824 r., przebudowany w latach 1927-1928, zabytkowe domy z XVIII -XIX wieku, pałac z XIX w. wzniesiony w miejscu starego zamku z XIV w., obecnie szkoła, dawny park pałacowy z XVIII w., grodzisko średniowieczne na prawym brzegu Obry, przy drodze do Starej Jabłonki, nad jeziorem Żydowskim znajduje się kirkut, stary cmentarz żydowski z XVIII w.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Nowe Miasteczko znajduje się w województwie lubuskim, w powiecie nowosolskim. Miasto jest położone nad rzeką Biała Woda.
Pierwsze informacje o mieście pojawiły sie w dokumentach Henryka III Głogowskiego przed 1296 rokiem. Po 1331 Nowe Miasteczko wraz z częścią głogowską księstwa zostało podporządkowane koronie czeskiej. Do 1386 roku podlegało bezpośrednio pieczy książęcej, później przeszło we władanie rycerzu z rodu Wirsingów. W latach 1649-1776 należało do klasztoru Jezuitów w Otyniu, następnie znalazło się w dobrach księstwa żagańskiego. Do roku 1945 miasto znajdowało się w granicach Niemiec i nosiło nazwę Neustädtel.
W XVIII w. przez miasto wiódł ważny trakt pocztowy z Warszawy do Drezna. Trakt ten należał do największych na Śląsku. Dziewiętnastowieczne inwestycje kolejowe - budowa linii Wrocław - Berlin (ok.1840) i Wrocław - Szczecin (ok. 1855) ominęły Nowe Miasteczko między innymi ze względu na zbyt wysokie ceny dyktowane przez mieszkańców za wykup gruntów pod budowę kolei. Ostatecznie do miasta dotarła uruchomiona w 1892 lokalna odnoga linii kolejowej Kożuchów – Niegosławice, obecnie nieczynna.
W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. zielonogórskiego.
W Nowym Miasteczku możemy zobaczyć takie zabytki jak: Kościół parafialny pod wezwaniem świętej Marii Magdaleny z XIV w., a także Ratusz renesansowy z XVII w. - zbudowany w latach 1664 - 1665. W miejsce starszego który uległ spaleniu w 1634 roku. Założony na rzucie w kształcie litery L i Kościół Opatrzności Bożej - zbudowany 1784-1785 w stylu klasycystycznym, dawny zbór ewangelicki.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Miasto Małomice mieści sie w województwie lubuskim w powiecie żagańskim. Jest położone nad rzeką Bóbr , na skraju Borów Dolnośląskich, w południowej części województwa.
W czasie I wojny światowej Małomice były z dala od walk. Uczestniczyły w nich poprzez swoją produkcję zbrojeniową. Po zakończeniu wojny huta została zamknięta na parę lat, ponownie uruchomiona w celu produkcji samolotów po dojściu Hitlera do władzy. W latach międzywojennych Małomice rozbudowano w części zachodniej. W latach 1928-1929 wybudowano kościół katolicki i kino. Przed wybuchem II wojny światowej oddano do użytku stadion sportowy z basenem. Od września 1944 do stycznia 1945 r. w Małomicach istniał obóz jeńców przywiezionych tu z powstańczej Warszawy. 14 lutego 1945 r. Małomice zostały wyzwolone w wyniku działań wojsk 13 Armii Frontu Ukraińskiego. Po wojnie przyjęto polską nazwę Małomice od zniemczonej Mallmitz. W 1959 roku Małomice uzyskały status osiedla, by po dziesięciu latach otrzymać prawa miejskie.
W Małomicach znajdują sie takie zabytki jak: Kościół barokowy zbudowany w 1732 roku jako zbór ewangelicki z fundacji ówczesnych właścicieli dóbr małomickich. Nieużytkowany po II wojnie światowej uległ częściowej dewastacji. Po przejęciu przez parafię kościoła polsko-katolickiego został wyremontowany w latach 1982-1984. Jest to barokowa budowla, murowana z cegły, założona na rzucie ośmiokąta z pięcioboczną absydą od zachodu i kolistą klatką schodową, częściowo wtopioną w mur północno-zachodniej ściany. Wnętrze jest nakryte kopułą z latarnią. Elewacje rozczłonkowane pilastrami oraz hemisferycznymi niszami. Dach mansardowy z ośmioboczną latarnią, zwieńczoną baniastym hełmem. Wewnątrz zachowało się kilka kamiennych płyt nagrobnych, m.in. gotycka z 1414 roku oraz szereg renesansowych z drugiej połowy XVI wieku z płaskorzeźbami przedstawiającymi postacie rycerzy z rodu Kotwiczów i Miliczów.
Kolejnym miejscem wartym uwagi jest Podworski park krajobrazowy z licznymi okazami starodrzewia jest położony w północno-zachodniej części miasteczka. Dawniej w sąsiedztwie parku był usytuowany pałac z końca XVII wieku, wzorowany na rezydencji Lubkowiców w Żaganiu. Został on zniszczony w czasie ostatniej wojny. Interesujący jest także dawny folwark zlokalizowany przy dzisiejszej ulicy Kościuszki. Na jego terenie znajdują się dwa budynki gospodarcze z początku XIX wieku. Są to długie budowle parterowe, nakryte dachami naczółkowymi.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Dobiegniew jest miastem położonym w północno-zachodniej części województwa lubuskiego. Leży na Pojezierzu Dobiegniewskim na skraju Puszczy Drawskiej, nad Jeziorem Wielgie i Mięrzęcką Strugą.
Dobiegniew jest ośrodkiem kulturalnym dla gminy i miasta. W mieście istnieje Kino “Żak” przy Zespole Szkół im. Cypriana Kamila Norwida, Muzeum Woldenberczyków na terenie byłego obozu jenieckiego. W Dobiegniewie mimo dotkliwych zniszczeń wojennych zachowało się kilka obiektów godnych uwagi. Są to: Gotycki kościół parafialny z XIV wieku stojący na placu Starca, Fragment murów obronnych, średniowiecznych z XIV wieku, Baszta z XIV wieku, Muzeum Obozowe – zlokalizowane w jednym z baraków obozowych, Cmentarz przy Muzeum Obozu Oflag II C, Pomnik Czynu Żołnierskiego z 1979 roku na placu ppłk Starca.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Kościół został wzniesiony w 1604 roku przez Melchiorea von Rechenberga, właściciela Sławy od 1587 roku. Rzut budowli nawiązywał do schematu średniowiecznego. Jednoprzestrzenne wnętrze nakryte było sklepieniem, którego typ wykształcił się w II poł. XVI wieku. Nad usytuowaną od pn. zakrystią, umieszczono lożę dostępną schodami od zewnątrz, obecnie nieistniejącą. Jako przyzamkowy kościół szlachecki oprócz sakralnej pełnił również funkcję memoratywną - we wnętrzu znalazły się liczne epitafia upamiętniające przedstawicieli rodu Rechenbergów. Epitafia z piaskowca znajdowały się wmurowane za ołtarzem głównym ( m.in. epitafium Anny von Glaubitz, podwójne epitafium Hansa von Rechenberga, epitafium nieznanej piętnastoletniej dziewczynki, cztery epitafia dzieci Siegmunda von Rechenberga oraz na ścianach wieży - epitafium Nicola von Rechenberga ). W 1524 roku kościół został przejęty przez ewangelików. Jednak w wyniku wojny 30-letniej protestanckie świątynie były zwracane katolikom. W Sławie urządzono wyścig konny, decydujący do kogo należeć ma kościół. Wygrali go katolicy, a dwie podkowy zdjęte z kopyt zwycięskiego konia przybito do okien na zewnątrz świątyni. Kościół renesansowy z neoromańską kruchtą od pd. Orientowany na wschód, usytuowany na zach. od rynku i na pn. od zespołu pałacowego. Murowany, wzniesiony z kamienia polnego i cegły, otynkowany z wyjątkiem kruchty.Posiada prostokątną nawę i trójboczne prezbiterium. Po stronie pn. usytuowana dwukondygnacyjna kaplica, po stronie pd. - dwukondygnacyjna kruchta. Od zach. kwadratowa wieża, w górnej kondygnacji przechodząca w ośmiobok. Otwory okienne są zamknięte łukiem pełnym. Wieża posiada przypory, sięgające połowy wysokości, elewacje górnej kondygnacji zdobione fryzem arkadkowym, w zwieńczeniu ośmioboczna iglica. Wnętrze nakryte sklepieniem kolebkowym z lunetami wypełnionymi stiukową dekoracją imitującą żebra wsparte na filarach. W kruchcie i wieży sklepienie kolebkowe z lunetami, w kaplicy - sklepieni kolebkowo-krzyżowe ze stiukowymi żebrami. Z elementów ruchomego wyposażenia kościoła należy wymienić: Ołtarz główny z początku XVII wieku z przedstawieniem Ukrzyżowanego Chrystusa. W XVIII wieku poddany barokizacji, zawierający relikty wcześniejszego ołtarza z 1560 roku, którymi są drewniane polichromowane skrzydła, umieszczone na rewersie obecnych skrzydeł. Architektoniczny, w części centralnej zawierający płaskorzeźbę Chrystusa Ukrzyżowanego, na skrzydłach bocznych sceny pasyjne (”Modlitwa w Ogrójcu”, “Biczowanie”, “Umywanie nóg”, “Złożenie do grobu” ), w zwieńczeniu natomiast scenę Zmartwychwstania.
Kolejnym elementem jest ambona z 1619 roku ufundowana przez Annę von Niebelschutz, córkę Melchiora von Rechenberga. W XVIII wieku uzupełniona o schody. Manierystyczna, wykonana z piaskowca polichromowanego. Składa się z kolistej mównicy ustawionej na jońskiej kolumnie oplecionej winoroślą, prostokątnego ganku oraz baldachimu. Parapet korpusu z pilastrami wypełniają cztery płaskorzeźby: Biblia ze świecą, wąż, Mojżesz z tablicami Dekalogu oraz Baranek Boży. Z tyłu umieszczona tablica fundacyjna, nad nią baldachim w kształcie gwiazdy. Na spodniej stronie baldachimu przedstawienie gwiaździstego nieba ze słońcem, księżycem i kometą, w zwieńczeniu figurki lwów podtrzymujące cztery kartusze z herbami fundatorki. Ołtarz boczny późnobarokowy, wzniesiony w II poł. XVIII wieku, kulisowy, architektoniczny, z glorią w zwieńczeniu; Figura Chrystusa Frasobliwego z poł. XVI wieku, późnogotycka, drewniana, przeniesiona z Bojadeł; Prospekt organowy z poł. XVIII wieku, późnobarokowy. Po 1945 roku przeniesiony z nieużytkowanego zboru ewangelickiego w Sławie.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Rzepin leży w zachodniej części Pojezierza Lubawskiego na terenie Równiny Torzymskiej, w polodowcowej dolinie o południkowym przebiegu. W mieście warto zobaczyć Kościół pw. NSPJ – wzniesiony ok. połowy XIII wieku w stylu późnoromańskim, przebudowany w 1878 w stylu neogotyckim, dobudowano wtedy również wieżę dzwonniczą. Ze starej świątyni pozostały kamienne mury południowej i północnej elewacji oraz prezbiterium wraz z charakterystyczną trójką okien; od strony północnej do kościoła przylega gotycka ceglana kaplica z XV wieku z ostrołukowym potralem i o sklepieniu krzyżowo-żebrowym; 19-głosowe organy z 1879 r.; obecnie kościół parafialny, znajduje się w centrum miasta przy pl. Kościelnym. Kolejnym ciekawym obiektem jest Dworek myśliwski – klasycystyczny budynek, wzniesiony w XVIII wieku; obecnie przy ul. Słubickiej. Ratusz miejski to gmach wzniesiony w 1833 roku, znacznie zniszczony podczas wojny, odbudowany w latach 1950-60. Następną atrakcją turystyczną miasta jest Dąb “Piast” – pomnik przyrody, dąb szypułkowy o 613 cm obwodu i 20 m wysokości (wiek ok. 600 lat), znajduje się na terenie osady Liszki ok. 3 km na S od miasta, a także ścieżka ekologiczna “Bobrowym Szlakiem” – na rzeczce Rzepia przy jej ujściu do Ilanki, początek przy leśniczówce w osadzie Nowy Młyn. Interesujący jest też Młyn wodny – z początku XIX wieku, obecnie napędzany turbiną elektryczną.
źródło: http://pl.wikipedia.org/
Przy ulicy Mostowej, zaraz przy moście na Warcie znajduje się “Dom nad Rzeką” , powstały najprawdopodobniej w latach 20. lub 30. XX wieku. Budynek służył mieszkańcom Skwierzyny jako obiekt rozrywkowy nazywany Strandschlossen. Znajdowały się tam hotel, restauracja, kawiarnia.
Po wojnie przejęły go Skwierzyńskie Fabryki Mebli i odtąd nazywano go “Drzewiarzem”. Od 1981 roku funkcjonowało tam przyzakładowe przedszkole. W 1997 odkupił budynek od władz miasta miejscowy biznesmen Kazimierz Witek, który przywrócił mu funkcje hotelowo-rekreacyjne. Założył tam hotel-restaurację “Dom nad Rzeką”.
W historii miasta wybuchały pożary, które niszczyły zabudowania. Dzisiejszy kształt wielu zabudowań jest modyfikacją pierwotnej architektury.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Jest to jeden z największych kirkutów (cmentarzy żydowskich) w województwie lubuskim. Nagrobki, które się tam znajdują tzw macewy, są jednymi z najcenniejszych zabytków Skwierzyny. Cmentarz ten zajmuje powierzchnię ok. 2,23 ha, znajduje się na nim 247 macew.
Najstarsze zachowane nagrobki na cmentarzu pochodzą z początków XVIII w., choć cmentarz istniał prawdopodobnie od XV w. Cmentarz funkcjonował do lat 30. XX w. i jako jeden z nielicznych nie został zdewastowany w czasie II wojny światowej. Dopiero w latach 70. miejscowe władze zaczęły “porządkowanie” terenu cmentarza, które miało doprowadzić do jego całkowitej likwidacji. Próby renowacji cmentarza podjęto w 1992 r., nie było jednak wtedy na to środków. Dopiero wsparcie kilku instytucji charytatywnych umożliwiło odbudowanie cmentarza, w 2002 r. Już rok później cmentarz został ponownie zdewastowany przez nieznanych sprawców, a na jego powtórną renowację brakuje pieniędzy.
Dokładna data założenia cmentarza nie jest znana, choć można domniemywać po datowaniu najstarszego nagrobka, iż zaczęto tam dokonywać pochówków na początku XVIII wieku. Ocenia się, iż skoro początki gminy żydowskiej w Skwierzynie to XV wiek, musiał istnieć starszy kirkut, który być może znajdował się niedaleko starego cmentarza protestanckiego, którego ślady są jeszcze zauważalne przy dzisiejszej ulicy Sobieskiego.
Ostatnich zmarłych pogrzebano tam w latach 30. XX wieku, kiedy to już w mieście nie było już prawie Żydów. Co ciekawe, kirkut przetrwał czasy nazizmu i wojennej pożogi w stanie niemal nienaruszonym. Stan taki utrzymywał się mniej więcej do połowy lat 60., do tego czasu nekropolia nie ucierpiała poważniej z ręki człowieka.
Przełom lat 60. i 70. to jednak okres zorganizowanej działalności władz lokalnych mającej na celu oficjalnie “uporządkowanie” cmentarza, a faktycznie jego całkowite zniszczenie. Przez jakiś czas prowadzono akcję demontażu i wywozu nagrobków wykonanych z co szlachetniejszych materiałów - część z nich trafiło nawet do Poznania i Szczecina, gdzie zostały wykorzystane do celów budowlanych.
Dodatkowo kirkut był dewastowany przez miejscowych mieszkańców. Wiele z macew zostało przez nich ukradzionych, posłużyły jako elementy fundamentów niedalekich domków jednorodzinnych. Cmentarz stopniowo zarastał krzakami, a co gorsza stał się miejscem spotkań miejscowego marginesu społecznego. Z powyższych powodów większość nagrobków nie wytrzymało próby czasu i albo poprzewracało się albo też popękało. Na ich niekorzyść działało także spore nagromadzenie śmieci i liści. Nie wystarczały okresowe sprzątanie terenu kirkutu, które wykonywali uczniowie skwierzyńskich szkół pod kierownictwem nauczycieli. Oprócz niszczenia i kradzieży macew, wiele grobów rozkopano w poszukiwaniu cennych przedmiotów, jakie rzekomo mieli mieć przy sobie zmarli. Do dziś na terenie cmentarza można natknąć się na zagłębienia w ziemi będące “dziełem” złodziei.
W 1992 roku Waldemar Chrostowski, wojewódzki konserwator zabytków, wpisał skwierzyński kirkut do rejestru zabytków. Na jego polecenie cmentarz zbadali Henryk Grecki (z Pracowni Zieleni Zabytkowej w Szczecinie) i Ryszard Patorski (muzeum w Międzyrzeczu), wykonując zdjęcia 162 macew. Tłumaczeniem inskrypcji na nagrobkach zajął się Paweł Woronczak, a dokumentację tej inwentaryzacji przesłano m.in. do Żydowskiego Instytutu Historycznego (ŻIH) w Warszawie.
W czerwcu 2002 roku, z inicjatywy Skwierzyńskiego Stowarzyszenia Rozwoju Gospodarczego i przy poparciu finansowym Fundacji Forda oraz Akademii Rozwoju Filantropii w Polsce, miał miejsce projekt “Przywrócić Pamięć”. Teren został uporządkowany, przewrócone macewy oczyszczone i ponownie ustawione. Na terenie kirkutu umieszczono tablice informacyjne, na których widniały informacje dotyczące historii skwierzyńskich Żydów, a także umieszczono drewniane schodki ułatwiające podejście pod jedno z piaszczystych zboczy wzgórza. W akcji, prócz wynajętych pracowników i uczniów miejscowych szkół średnich, wzięli także młodzi Niemcy z Mauritius Gymnasium w Büren k. Paderborn. Otwarcie odrestaurowanej nekropolii, w którym uczestniczyli przedstawiciele żydowskiej gminy wyznaniowej ze Szczecina, połączone zostało z konferencją naukową i wystawą fotografii przedstawiających cmentarz.
Rok później, w nocy z 9 na 10 listopada 2003 roku, cmentarz został zdewastowany. Cmentarz ten, krótko przed aktem rasistowskim, został odnowiony przez mieszkańców Skwierzyny.
Wiele nagrobków zostało przewróconych lub rozbitych. Większość napisów udało się usunąć, ale w kasie gminnej nadal brakuje pieniędzy na całkowitą renowację cmentarza. Sprawcy profanacji nie zostali wykryci, a sprawę szybko zbagatelizowano. Kirkut niszczeje ponownie.
Obecnie cmentarz żydowski w Skwierzynie jest jedynym zachowanym fizycznym śladem wielowiekowej obecności Żydów w tym mieście. Zgodnie z judaistyczną tradycją, umiejscowiony jest na wzniesieniu, które przed wojną nosiło nazwę Żydowska Góra (niem. Judenberg), znajdującej się przy ulicy Mickiewicza, niedaleko drogi dojazdowej do Międzyrzecza. Wiadomo, iż chowano tam także Żydów z sąsiedniego Murzynowa.
Cmentarz zajmuje powierzchnię ok. 2,23 ha, choć szacuje się, iż mógł być o wiele większy. Jest to drugi pod względem powierzchni cmentarz żydowski w województwie lubuskim. Największy kirkut znajduje się w Słubicach - 2,35 ha, ale jest o wiele uboższy, jeżeli brać pod uwagę liczbę zachowanych macew. Teren cmentarza nie jest wyraźnie oddzielony od reszty wzgórz, nie zachował się mur ani ogrodzenie. Widoczne jedynie pozostałości kamiennej bramy posesji bezpośrednio graniczącej z kirkutem. Całość pokryta jest lasem liściastym, w większości dębami porośniętymi bluszczem. Graniczy bezpośrednio z cmentarzem katolickim, leżącym u północnej strony podnóży wzgórza.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Świątynia ta została wzniesiona w latach 1847-1854, jako zbór ewangelicki. Pierwotnie służyła protestanckim mieszkańcom miasta, przede wszystkim narodowości niemieckiej. Stanęła na miejscu dawnego drewnianego zboru ewangelickiego, który spłonął podczas jednego z wielu pożarów miasta, które w XIX wieku nawiedzały je bardzo często. Główna część budynku jest prostokątną bryłą, zbudowaną w stylu neoromańskim. Przylega do niej nisza ołtarzowa. Najbardziej charakterystyczna jest jednak smukła wieża dzwonnicza, znajdująca się w pewnym oddaleniu od głównego budynku, z którym jest jednak połączona otwartym przedsionkiem. Wieża skonstruowana jest na obrysie ośmiokąta.
Po zakończeniu II wojny światowej Skwierzyna znalazła się w granicach Polski, a większość jej mieszkańców zaczęli stanowić katolicy. Przejęli oni świątynię. W 1948 roku została ona przemianowana na Kościół Świętego Krzyża, co było spowodowane przystosowaniem kościoła dla potrzeb religijnych żołnierzy LWP stacjonujących w miejscowym garnizonie. W 1952 roku świątynia została poddana generalnemu remontowi. W 1958 roku kościołowi przywrócono dawną nazwę, co było związane z likwidacją oddzielnego duszpasterstwa garnizonowego (świątynia stała się placówką pomocniczą parafii św. Mikołaja). 1966 był rokiem kolejnych prac remontowych zabytku.
Od 1982 roku w kościele znajduje się obraz Ludwika Konarzewskiego juniora z Istebnej, przedstawiający Matkę Boską Częstochowską. W połowie lat 90. XX wieku na szczycie wieży dzwonniczej umieszczono stalowy krzyż, a pod koniec 2006 roku miejscowe władze samorządowe zainwestowały w efektowne oświetlenie nocne całości budowli (podobnie stało się z Kościołem św. Mikołaja i ratuszem skwierzyńskim).
źródło : http://pl.wikipedia.org
Kościół w Skwierzynie jest świątynią rzymskokatolicką zbudowaną w XIX wieku. Jednak część jej murów jest o wiele starsza i pochodzi z XV, a nawet XIII wieku. Jest kościołem parafialnym, jest też jedyną budowlą, która zachowała się z pierwotnego, średniowiecznego układu urbanizacyjnego miasta.
Pierwsza wzmianka o Kościele Świętego Mikołaja w Skwierzynie (wówczas była to osada o nazwie Skwirzyna) pochodzi z 1226 roku. Mniej więcej z tego okresu pochodzi część murów w prezbiterium, które w szczątkowej postaci zachowały się do dziś. Domniemuje się, że pierwotnie świątynia zbudowana była w znacznym stopniu z drewna. Jednak w XV wieku wybudowano nowy budynek na miejscu starego kościoła, tym razem w całości z cegły. Plan ówczesnego budynku pokrywa się niemal w całości z dzisiejszym kształtem świątyni. W 1507 roku patronem kościoła został św. Mikołaj Biskup.
33 lata później, w 1540 roku Kościół Świętego Mikołaja stał się świątynią protestancką. W tym czasie większość mieszkańców Skwierzyny była właśnie tego wyznania. W związku z tym starosta międzyrzecki Stanisław Myszkowski przekazał w ich ręce kościół. Stan taki utrzymywał się do 1605 r., kiedy to biskup poznański Wawrzyniec Goślicki interweniował u starosty międzyrzeckiego Jan Zamojski w sprawie kościoła. Dostojnik kościelny zażądał, aby świątynia powróciła ponownie w posiadanie katolików.
Świątynia wielokrotnie cierpiała z powody pożarów, które nawiedzały całe miasto (m.in. w 1624 i 1712 roku).
Gruntowna przebudowa budynku nastąpiła w latach 1861-1863. Uzyskał on dzisiejszy kształt. Nowa budowla została konsekrowana 17 maja 1863 roku przez sufragana poznańskiego biskupa Franciszka Stefanowicza.
Po II wojnie światowej Skwierzyna znalazła się w granicach Polski. Pierwszym polskim proboszczem po 1945 roku został ojciec Felicjan Gomółczak (Bernardyn). Jednak już w listopadzie tego samego roku kościół i całą parafię przejęło Zgromadzenie Księży Misjonarzy (administrują oni Kościołem Świętego Mikołaja do dnia dzisiejszego). Zaraz po wojnie w kościele znalazł się Obraz Matki Boskiej Klewańskiej, przywieziony potajemnie przez polskich repatriantów z Klewania na Wołyniu. W obawie przed komunistami był on ukrywany przez szereg lat, a jego oficjalne umieszczenie w ołtarzu głównym kościoła miało miejsce w 1968 roku.
Kościół Świętego Mikołaja w Skwierzynie jest budowlą murowaną w stylu późnogotyckim, trójnawowym kościołem halowym. Wzdłuż nawy głównej budowli znajdują się cztery przęsła. Wewnątrz świątyni większość wyposażenia stanowią przedmioty pochodzące w większości z XIX wieku. Wyjątkiem jest najstarszy zabytek - krucyfiks z XVIII wieku. Znajduje się on w podwieżowej kruchcie. Pozostałe przedmioty znalazły się w kościele w większości ok. 1864 roku. Są to m.in. główny ołtarz wykonany w stylu neogotyckim, jak również ołtarze boczne i neogotycka drewniana ambona. Dodatkowe godne zauważenia są monstrancje z XVIII i XIX wieku, jak również przyścienne neogotyckie kamienne kropielnice. Najcenniejszy jest jednak namalowany w XVII wieku obraz Matki Boskiej Klewańskiej, przywieziony do Skwierzyny po zakończeniu II wojny światowej. Obraz uważany jest za cudotwórczy.
Kościelna wieża dzwonnicza zakończona jest spiczasto. Znajduje się w niej dzwon pochodzący z 1926 roku. Inne godne zauważenia zabytki w bezpośrednim otoczeniu kościoła to dwie rzeźby z XIX wieku. Pierwsza przedstawia św. Mikołaja, patrona kościoła i parafii; druga to stylizowany anioł, pochodzący najprawdopodobniej z nagrobka jednego z dawnych zamożnych mieszkańców miasta.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Krosno Odrzańskie to miasto powiatowe, które leży nad Odrą u ujścia Bobru. Pierwsze wzmianki pisemne o mieście pojawiły sięw 1005 r. w kronice biskupa Thietmara z Merseburga. Miasto zostało mocno zniszczone w czasie wojny 30-letniej i III wojny śląskiej. W1945 r. miasto zostało spalone przez odziały sowieckie. Od 1945 do 1948 nosiło ono nazwę Krosno nad Odrą.
Miasto posiada wiele zabytków i atrakcji takich jak: ruiny zamku piastowskiego: zbudowany prawdopodobnie w pocz. XIII w. przez Henryka I Brodatego, miejsce jego śmierci w 1238 r., miejsce schronienia jego żony Jadwigi i synowej Anny podczas najazdu tatarskiego w 1241 r. Od XVI w. siedziba wdów po elektorach brandenburskich, później koszary; niszczony licznymi wojnami, spalony w 1945 r., w odbudowanej części bramnej muzeum regionalne i punkt informacji turystycznej.
Kolejnym jest kościół parafialny pod wezwaniem Świętej Jadwigi Śląskiej z XVIII w., kościół pod wezwaniem Świętego Andrzeja – neogotycki ( XIX w.), projekt Ferdinanda Martiusa poprawiony przez Karla Friedricha Schinkla, fragment dawnych murów miejskich z prostokątną czatownią, kamienice mieszczańskie z XVIII i XIX w.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Wschowa jest miastem położonym w województwie lubuskim.Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z roku 1136 kiedy to została wymieniona w bulli Papieża Innocentego II jako wieś arcybiskupów gnieźnieńskich. Położenie miasta na szlakach handlowych z Poznania do Głogowa i do Czech spowodowało jego szybki rozwój w tamtym okresie. Miastem rządzili wtedy książęta śląscy. W 1343 król Kazimierz III Wielki przyłącza miasto do Polski by w latach 1345 i 1349 obdarzyć je przywilejami miasta królewskiego. Na podstawie wydanego w 1404 prawa w mieście powstaje mennica działająca do ok. 1655-9.
Miasto było znanym ośrodkiem sukiennictwa, działały też liczne warsztaty złotnicze, garncarskie, szewskie i konwisarskie. W wiekach XVI i XVII miasto jest silnym ośrodkiem luteranizmu. XVII wiek to okres dalszego rozwoju miasta. Wtedy Włoch Niccolo Bacaralli zakłada pierwszą w Polsce manufakturę farbiarską.
Obecnie miasto posiada wiele zabytków takich jak: Ratusz z XVI wieku, przebudowany w 1860, Kościół farny pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa Męczennika i Wniebowzięcia Najświętszej Panny Marii, gotycki z XV wieku, po pożarze w 1685 przebudowany 1720 - 1726, Kościół poewangelicki pod wezwaniem “Żłobka Chrystusowego” wybudowany w 1604, po pożarze odbudowany w 1647 z wieżą przy Bramie Polskiej i murach obronnych, Zespół klasztorny franciszkanów wybudowany 1638 - 1646, potem wielokrotnie przebudowywane, Cmentarz ewangelicki założony w 1609 mieszczący lapidarium rzeźby nagrobnej, Mury obronne z XV i XVI wieku. Wschowa jest chętnie odwiedzana przez turystów.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Sulechów położony jest w rozwidleniu dróg - krajowej trójki łączącej Świnoujście z Jakuszycami, oraz drogi krajowej nr 32 łączącej Poznań z Zieloną Górą.
Sulechów może poszczycić się wieloma zabytkami historycznymi, z czego do najważniejszych należy Kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego – usytuowany w centrum miasta. Jest najstarszą i najokazalszą świątynią w mieście. Obiekt ten łączy w sobie elementy poszczególnych epok, m.in. w XVI wieku w pomieszczeniach nowej wieży urządzono pierwszą w mieście bibliotekę. W XVIII wieku ołtarz główny wzbogacono o obraz “Zdjęcie Chrystusa z Krzyża” pędzla Bernarda Rode, a w 1830 roku wyciągnięto wieżę do wysokości 58 m. Proboszczem w parafii jest ks. prałat kan. Antoni Mackiewicz, wikariusze ks. Robert Kornecki i ks. mgr Dariusz Kamiński.
Kolejną atrakcją regionu są mury miejskie – XIV wiek, zbudowane z kamienia polnego, częściowo zniszczone, zachowane w znacznych fragmentach na granicy średniowiecznej części miasta – pochodzą z XIV wieku. Brama Krośnieńska natomiast to jedyna zachowana z czterech istniejących niegdyś bram miejskich, stanowi budowlę o typowych cechach baroku, bogato wyposażoną w misterne zdobienia, wykonaną z cegły i połączoną fragmentami zachowanych murów obronnych.
Ratusz Miejski położony w centralnym punkcie starej części miasta – swój obecny kształt zawdzięcza licznym zmianom na przestrzeni wieków. Do dnia dzisiejszego zachowały się główne zręby murów oraz sklepień piwnicznych z okresu jego powstania. Zniszczenia spowodowane wielkim pożarem w roku 1633 były okazją do rozbudowy obiektu. Podczas kolejnej przebudowy w II połowie XIX wieku zniesiono dwuspadowy dach, dobudowując w to miejsce poziom trzeciej kondygnacji. Taki kształt obiektu przetrwał do czasów obecnych. W Sulechowie znajduje się także kościół pw. NMP – zaadaptowany z budynku mieszczącego w latach 1780-90 farbiarnię, z dobudowaną w roku 1872 wieżą. Ciekawym miejscem jest także Zbór Ariański przy Alei Wielkopolskiej, położony w sąsiedztwie Zamku, wzniesiony w latach 1752-65, prezentuje późnobarokową formę architektoniczną. (Aktualnie jest remontowany i przerabiany na salę kinowa-teatralną).Kolejnym jest Zamek przy Alei Wielkopolskiej – obecna bryła Zamku nosi charakter późno klasycystyczny, z widocznymi na elewacji fragmentami XVIII-wiecznych dekoracji pilastrowych. W jego pokojach w roku 1701, z polecenia króla Prus Fryderyka I, otwarto kaplicę kalwińską. Kościółek w Klępsku – stanowi perłę architektury sakralnej na terenie Gminy Sulechów. Położony w odległości 9 km na wschód od Sulechowa w kierunku Babimostu, zaliczany jest przez historyków sztuki do czołowych zabytków materialnej kultury sakralnej w Europie Środkowej. Obiekt o konstrukcji szachulcowej, z aranżacją przestrzeni zgodną z duchem ortodoksyjnego luteranizmu przełomu XVI i XVII wieku. Największym bogactwem kościoła jest jego urzekająca polichromia. W świątyni znajduje się aż 117 biblijnych malowideł.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Most ten znajduje się w ciągu Alei Wolności oraz koło Ulicy Portowej. Jest jedynym w skali Polski i Europy mostem ruchomym z podnoszonym przęsłem.
Pierwsze wzmianki na temat mostu portowego w Nowej Soli pojawiły się krótko po lokacji miasta w 1743 roku. W miejscu obecnego mostu znajdował się drewniany most o długości około 90 metrów, prowadzący na dawną wyspę, tzw. Mały Lasek. Dzięki poszerzeniu kanału portowego oraz szybkiemu rozwojowi portu rzecznego most został przebudowany na początku XIX. Długi, wieloprzęsłowy drewniany obiekt miał konstrukcję łukłukową, a jego środkowa część która znajdowała się najwyżej lustra wody służyła jako trakt wody dla większych jednostek.
Dzięki dynamicznemu rozwojowi przemysłowemu miasta w drugiej połowi XIX wieku oraz powstaniu nowoczesnej stoczni, były konieczne zmiany w budowie mostu. W 1896 roku oddano do użytku nowy most. Była to konstrukcja drewniana, wieloprzęsłowa. Środkowe przęsło mostu składało się z dwóch klap podnoszonych liniami z przeciwwagą. Projekt mostu był zaczerpnięty prawdo podobnie z mostu odrzańskiego w Nowej Soli, gdzie zastosowano dwuklapowy system podnoszenia jednego z przęseł. Pod koniec XIX stulecia most został oddany do użytki, niestety nie spełniał do końca wymagań nowoczesnego portu. Aby móc przyjmować większe jednostki władze miasta zostały zmuszona do podjęcia decyzji o budowie nowocześniejszego mostu.
Projektantem i wykonawcą konstrukcji była znana z budowy mostów firma “Beuchelt & Co” z Zielonej Góry. Odnowiony most oddano do użytku w 1927 roku. Była to nowoczesna i nowatorska konstrukcja, która umożliwiła funkcjonowanie portu i przyjmowanie większości odrzańskich jednostek pływających. W lutym 1945 roku wycofujące się z miasta jednostki niemieckie dokonały uszkodzenia mostu. W celu przywrócenia ruchu pieszego między brzegami kanału portowego została zbudowana drewniana kładka która pod koniec lat dziewięćdziesiątych została rozebrana. Właściwy remont mostu przeprowadzono dopiero w latach 1954-1956 kiedy to zmodernizowano układ napędowy zastępując ręczny elektrycznym. W takim stanie most przetrwał do 1988 roku, kiedy ze względu na pogarszający się stan techniczny ruch kołowy został zamknięty i dopuszczono jedynie ruch pieszy. Od 1993 roku, kiedy to został dokonany kapitalny remont konstrukcji mostu oraz mechanizmu podnoszenia jego stan techniczny jest bardzo dobry.
Walory historyczno-techniczne mostu:
przęsło i mechanizm podnoszenia (pierwotnie napędzany ręcznie, obecnie zaś elektrycznie). Podporami mostu są skrzynie żelbetowe posadowione poniżej lustra wody na palach drewnianych. Konstrukcję mostu stanowią dwa dźwigary stalowe o rozpiętości 12,6 metra, z jazdą dołem. Między dźwigarami znajdują się jezdnie, a po zewnętrznych stronach – chodniki dla pieszych. Na przyczółkach zamontowana została konstrukcja stalowa umożliwiająca podnoszenie mostu. Składa się ona z ram poprzecznych oraz dwóch ram podłużnych. Ramy te na wysokości rygla są na stałe ze sobą połączone i dodatkowo stężone konstrukcją stalową.
źródło: http://pl.wikipedia.org
Kościół jest jednonawową świątynia, która została wybudowana w 1900 r. w stylu neogotyckim. Jest niewielkim kościołem pomocniczym znajdującym się przy parafii św. Antoniego.
Niegdyś nowosolscy wyznawcy Ewangelicko-Luterańskiego kościoła (potoczna nazwa “staroluteranie”) na nabożeństwa udawali się do Kożuchowa – małej miejscowości leżącej nieopodal Nowej Soli. Jednakże w 1900 r. rozpoczęto budowę niewielkiej świą